پيشوايان تصوف مردم را براي عمل به شريعت دعوت مي كنند

در اين عصر و زمانه تصوف واقعاً مظلوم واقع شده است وكم كـسي هست كه از او به نيكي ياد نمايد،بلكه كار بجايي رسيده است كه بعضي وقاحت وبدبيني به اين تصوف را به حدي رسانيده اند كه آنرا به صفات ذميمه وزشت توصيف كرده اندوميگويند،شهادت صوفي درست نـيست، چون عدالت ندارد وفسق او معلوم است،يا مي گويند فلاني مورد اعتماد نيـست وخبرش قابل قبول نيست،چرا؟چـون صوفي است. جاي بــسيار تـعجب وشگف آور اينجا است كه،مـا بعضي از اين افراد كه مــخالف تصوف هستند مي بينيم كه از تصوف بد مي گويند و آنرا ذم مي نمايند، وبا اهلش محاربه ودشمني برقرار ميكنند، اين افراد منكر آنچه ميخواهند مي كنند وآنچه بر زبانشان جاري مي شود مي گويند وتصوف را چـنان موردهجوم وحمله قرار ميدهند كه با هيچ دشمني همچنين رفتاري نمي كنند.ولي وقتي پشت ميز خـطابه ويا كرسي درسي قــرار مي گيرند،ويا در مقام امام جمعه خطبه هاي نماز را ايراد مي كنند هيچ شرم نمي كنند وحيا ندارند ودر كمال پررويي وپر به دهان مي گويند:فضيل بن عياض گفته است،جنيدبغدادي روايت كرده است،حسن بصري نقل كرده است، بالاخره سهل تستري ،محاسبي وبشر حافي و...و... گفته اند.

توسل حضرت عمربه  حضرت عباس چه معني دارد؟

بخاري به روايت از انس نوشته است كه عمربن خطاب رضی الله عنه  به مــوقع قحطي وخشكسالي به واسطه عباس بن عبدالمطلب طلب باران از خداوند متعال مي كرد ومي گفت:خداوندا ما براي نزول باران رسولت را واســـطه قرار مي داديم وباران براي ما نازل مي كردي،خداوندا ما عموي رسولت را واسطه قرار مي دهيم ودعا مي كنيم كه براي ما باران نازل فرمائيد. زبيــربن بكار دركتاب الانساب اين داستان را به طور مشروح تر آورده اســــت كه خلاصه آن به اين شرح است:عبدالله بن عمر روايت مي كند كه در سـال معروف به«رماده»عمربن خطاب براي نزول باران عباس بن عبدالمــطلب راشفيع قرارداد ودر يك خطابه براي مردم گفت:اي مردم حضرت رسول صلی الله علیه وسلم عباس رابيشتراز اولاد خودش دوست مي داشت،اي مردم به حضرت صلی الله علیه وسلم در مورد عمويش عباس اقتداء نمائيد و او را درمقام عظمت الهي وسـيله قرار دهيد،اي عباس به دعا ونيايش اقدام كن،وازدعاهاي عباس رضی الله عنه  اين بود خداوندا هربلائيكه نازل مي شود دربرابر گناهان است وهــيچ بلائي برطـرف نمي شود مـگر با توبـه خالص،واينك مردم به طرف شـما  پناه آورده اند ومرا واسطه قرار داده اند،چون درنزد رسولت عزيزبودم  اينـك دست پر گناه خود را به سوي تو بلند كرده ايم،وچهره خود را با  توبه به طرف شمــانگران كــرده ايم، خـداوندا براي ما باران نازل كن،و  رأفـت پيغمبرت بر عمويش مستدام بفرما.

دشنام به مسلمان موجب فسق وقتل او سبب كفر مي باشـد

بدان كه كراهت از مسلمانان وقطع رابطه با آنان وپشت  كردن  به آنـها حرام است ودشنام مسلمانان فسق آوراست وكشتن آنان موجب كفراست البته اگر آنرا حلال بدانند وبه خاطر اسلام او رافحش بدهنديابكشند پيامد فسق وكفر در برخواهد داشت،و از لحاظ تهديد در اين مـــورد  داسـتان خالد بن وليدرض كافي است؛با لشكريان تحت فرماندهي خـود به مـيان طايفه«بن جذيمه»رفت تا انهارابه سوي اسلام دعوت نمايد وقتي به  آنجا رسيد گفت اسلام بياوريد،گفتند ما يك قبيله مسلمان هستيم،خالد  گفـت پس اسلحه ها را زمين بگذاريد،گفتند اين كار را نـخواهيـم كـرد، چـون همينكه اسلحه را تحويل داديم كشته مي شويم ما به  شما وهمراهـانـت اطمينان نداريم،خالدگفت امنيت براي شما منوط به  تحويل دادن  اسلحه است،بعضي قبول كردند،وبقيه متفرق شدند.

صفات برتر وممتاز حضرت رسول الله صلی الله علیه وسلم

پيغــــمبران جزء ابناء بشر هستند، مي خورند ومي آشــــا مند و بيـمار مي شوند وصحت مي يابند و ازدواج مي كنند و در بازار راه مي رونــــد وعوارضيكه بر بشر مي رود بر آنها هم وارد مي شود ضعيف مي شـــوند وپير مي گردند ومي ميرند واز طرفي داراي خصوصيات و اوصاف عــاليه ومميزه هستند كه آنها را مختصراً ذكر مي كنم:1)صداقت 2)تبـــــليغ 3) امانت  4)فطانت  5)سلامت از عيوبي كه موجب تنفر باشد  6)عصمــت.

كه در اينجا جاي تعريف وتفصيل اين صفات نيست،وتكليف آنهـــا بــر عهده كتابهاي توحيدي است، ولي در بعضي از صفات اختصاصي حضرت صلی الله علیه وسلم كه باعث مي شوند از عامه بشر امتياز پيدا كند بحث خـــــواهم كرد.

1)«پـــيغمبر صلی الله علیه وسلم درپشت سر چنان مي ديد كه در روبرو مي ديد»

شيخان از ابوهريره رضی الله عنه روايت كرده اند كه حضرت رسول صلی الله علیه وسلم  فرمود :((هـــــل ترون قبلتي هاهنا ؟ فوالله ما يخفى عليَّ ركوعكم ولا ســجود كــــم إني لأراكم من وراء ظهري)) آيا قبله من را در اينجا مي بيـنيد؟پــس قســم به خداوند ركوع رفتن وسجده بردن شما از من پنهان نيست، همانا شما را در پشت سر خود مي بينم، وچند حديث ديگر در اي مورد هست.

حيات برزخي زندگي حقيقي و واقعي است

آيات قرآني واحاديث مشهور وصــــــــــحيح دلالت آشكار دارند كه حيات برزخي حيات حقيقي است،واين حيات با صفت ممات تضاد ندارد. مانند اينكه در قرآن آمده است{وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِكَ الْخُلْدَ}بـــــراي هيچ كس قبل از شما جاويداني قرار نداده ايم ويا مي فرمايد{ إِنَّكَ  مَـيِّتٌ وَإِنَّهُم مَّيِّتُونَ} همانا شما مي ميريد وآنها هم مي ميرند،واحاديث و آثـار در مورد اينكه مردگان حيات برزخي دارند،مردگان حرف  مي شـــــــــنوند واحساس دارندومردم را مي شناسند،اين صفت تنها خاصه مسلمانان نيست

بلكه كافران هم داراي اين خواص هستند. يكي از اين احاديث حــــديث مشهور به قـليب مي باشـد،واز طـــريق متعدده درصحيحين آمده وبه ثبوت رسيده است. از ابوطلحه وعمر وعبدالله پسرش روايت شده است كه حضرت رسول درصحراي بدر بر بيـــــست و چهار نفر از بزرگان قريش كه در اين جهاد  به هلاكت رسيده بودند گذر كرد وهر يك را با اسم نام برد وگفت اي ابوجهل بن هشام،اي خــلف  بن اميه،اي عتبه بن ربيعه،اي شيبه بن ربيعه،اي فلان بن فــلان،آيــا به  آنــچه خداوند به شما وعده داده بود رسيديد وحق بود؟همانا وعده ايكه  خـداوند به من داده بود حق بود وآنرا يافتم،عمرسؤال كرد اي رسول خــــدا آيـا با

اجساديكه جان ندارند صحبت مي فرمائيد؟فرمود نه قسم به آن كـــس كـه نفس من در دست اوست،براي آنچه مي گويم شما از آنان شنواتر نيـسـتي، فقط قادر به جواب نيستند.

بر حذر داشتن از نسبت كفر بدون سبب(كيلويي)به ديگران

بسياري از مردم،خداوند متعال آنها را اصــلاح فــرمايد،از فـهم ودرك آنچه آدمي را از دايره اسلام خارج مي كنند وموجب كفر مي شوند،سخت در اشتباه مي باشند وبه راه خطارفته اند،مي بيني آنها بعلت مخالفت جزئي

افراد مسلمان،در نسبت كفر به آنها شتاب به خرج مي دهند،به نحويكه در كره زمين وتمام كشورهاي اسلامي،به غير از تعداد  مـحدودي ومـعدودي مسلمان باقي نمي ماند،ما از آن عده كه احكام را صادر مي كنند،

تقاضا داريم با حسن ظن با مسلمانان برخورد نمايند ومي گوئيم إن شاءالله اين نيت تند وتيز از وجوب امر به معروف ونهي از مـنكر نــشأت گـرفته است،ولي متأسفانه راه آنرا كه بايد از روي حكمت وموعظه به نحو احسن باشد،گم كرده اند،واگر اين امر منجر به مجادله ومباحثه گــرديد،نــبايد از روي خشونت اقدام شود، بلكه بايد برابر آيه قرآني كه مـي فــرمايد:{ ادْعُ إِلِى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجـَادِلْهُم بِالَّتِي هِـيَ أَحْـسَنُ}

توسل مشروع داریم و توسل ممنوع:برای توسل ممنوع توسل مشرکین به بتها یا به ملائکه یا به حضرت عیسی(ع) رابه عنوان مثال ذکر کرده اندوممنوعیت این نوع توسل از این نظربود که آنها بتها یا ملائکه یا حضرت عیسی(ع)را مثل خدا تاثیرگذار میدانستنداین نوع توسل در نزد ما هم حرام وشرک و در نتیجه انسان را از اسلام خارج میکند.

اما توسل مشروع!

بسیار خلاصه مطلب را به اثبات می رسانم.

1)امام ترمذی و ابن ماجه از عثمان بن حنیف(ق)روایت می کنند که مردی نابینا نزدپیغمبر(ص)آمدوگفت:برایم از خدا بخواه که عافیتم دهد.پیغمبر(ص)فرمودند:اگرمی خواهی برایت دعا میکنم و اگر میخواهی صبر کنی آن برایت بهتر است مردنابینا گفت:برایم دعا کن.ورسول الله(ص)به او امر فرمود:که برود وضوئی خوب بگیرد واین دعا را بخواند(اللهم انی اسالک و اتوجه الیک بنبیک محمد(ص)نبی الرحمه.یامحمد انی توجهت بک الی ربی فی حاجتی هذه لتقضی لی اللهم فشفعه فی)معنی:خداوند به راستی من از تو میخواهم و به وسیله ی پیغمبرت محمد(ص)که پیغمبررحمت است به تو روی می نمایم.یا محمد(ص)همانا من به وسیله ی شما به سوی پروردگارم روی نهادم برای حصول ؟آرزویم تابرآورده شود.

در آیه ی فوق الذکر دو نوع حصر در عبودیت پروردگار و دیگری حصر در استعانت از او در مورد قسمت اول که همان حصر در عبودیت و بندگی خداوند است هیچ گونه بحثی نبوده و در آن شکی نیست اما در مورد قسمت دوم (حصر در استعانت پروردگار) در میان مسلمانان مخصوصاً در یکی دو قرن اخیر سوالاتی پیش آمده و اختلافی در مورد حقیقت معنی آن پیش آمده است. و آن این است که جماعتی از علمای متأخرین بر این آیه اشاره کرده و معتقدند حتی طلب کمک و یاری از دیگران به عنوان توسل نیز حرام و مخالف مفاد و دستور آیه ی مذکور است. البته به آن دسته از آیات و احادیثی که درباره ی مشرکات بیان شده نیز استناد می کنند مانند: این حدیث از پیامبر اسلام که فرمود: ((وَ إذ سَئَلتَ فَاسئل الله و إذا أستَعَنت فَاستَعِن بالله)). یعنی هر گاه چیزی طلبیدی از خداوند بطلب هر گاه کمکی خواستی از خداوند بخواه.اما گروهی دیگری از علمای یزرگ اسلام از سلف صالحین تا به امروز بوده و هستند که از آیه ی مذکور برای رد توسل استنباط نکرده و همچنین توسل را مخالف آیه ی مذکور نمی دانند و آنها معتقدند که معنی ((إیَّاکَ نَستَعین)) برای حصر در طلب تأثیرو ایجاد و خلق است چرا که تنها ذات اقدس الهی است که موثر و خالق و ایجاد کننده است، و برای این عقیده ی خود به آیات و روایات و عمل صحابه و تابعین و سلف و خلف صالحین استناد کرده اند که هر یک بیانگر صحت استنباط معینی است که آنها از آیه ی ((إیَّاکَ نَستَعین)) و سایر آیات و و روایات می کنند که نمونه هایی از آنها می پردازیم.

    ایمان و اسلام

 
گر کسی گویدت که ایمان چیست؟
                                                گر تو گویی که من ندانم این!
 
یا به نزدیک تو مسلمان کیست؟
                                               کفر باشد به نزد اهل یقین

اسلام در لغت به معنی تسلیم شدن مطلق به اوامر الهی و در اصطلاح شرع به پیروی کردن از دستورات الهی که توسط پیامبر اکرم (صلی الله علیه و سلم) بر امت فرستاده شده است و هر کس با داشتن ایمان، اسلام را قبول می‎کند.

الاسلام أن تشهد أن لا إله إلا الله و أن محمداً رسول الله، و تقیم الصلاه و تؤتی الزکاه و تصوم رمضان و تحج البیت إن استطعت الیه سبیلا.

1- اسلام یعنی شهادت و گواهی دادن به لا اله الا الله (نیست معبود بحقی مگر خداوند تعالی) و شهادت و گواهی دادن به محمد (صلی الله علیه و سلم) که رسول و فرستاده خداوند است. 2ـ به پا داشتن نماز (در پنج وعده) 3ـ دادن زکات 4ـ روزه‌ی ماه مبارک رمضان 5ـ حج (در صورت توانایی انجام دادن آن).

ایمان در لغت به معنای عقیده داشتن و در اصطلاح شرع عقیده و باور داشتن به قواعد و مسائلی که تشکیل شده از اصول و فروع دین و اقرار به آن با زبان و تصدیق با قلب و عمل کردن با اعضاء و جوارح بدن.

الایمان أن تؤمن باالله و ملائکته و کتبه و رسله و بالیوم الآخر و بالقدر خیره و شره.

الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على نبينا الهادي الأمين وعلى آله وصحبه المیامين وعلى جميع أمته الصالحين.

سپاس بیکران مخصوص خداوند جهان است، و درود و سلام بر پیامبر ما محمد هادی امین، نشان دهندة راه حق و امینی در تبلیغ پیام قرآن مجید، و بر آل و یاران او باد.

حتما بارها از خطرات جان سالم بدر بردید مانند احتمال افتادن به چاه یا تصادف کردن و خوردن شیئی به درون چشم(شاید به اطراف چشم شما خورده است ولی به داخل چشم فرو نرفته است) و... که همه آنها به خاطر مراقبت این فرشته ها است که به دستور خداوند ازانسان مراقبت می کنند. (روزی پیامبر اکرم (ص) فرمودند :*آب را مستقیما از مشک نخورید بلکه با کاسه و مانند اینها برزید و سپس بنوشید*. یک فردی با خود گفت پیامبر هم یه چیزی می گوید مگر چه اشکالی دارد که مستقیما از کوزه آب خورد و سپس آب خورد بی آنکه متوجه باشد درون آب کوزه بچه ماری باشد وآن مار به معده او رفته و باعث مرگ او می شود). پس سعادت وسلامتی انسانها درپیروی از محمد رسول الله است.