تفسیر آیه ی: إیَّاکَ نَعبُدُ وَ إیَّاکَ نَستَعین
در آیه ی فوق الذکر دو نوع حصر در عبودیت پروردگار و دیگری حصر در استعانت از او در مورد قسمت اول که همان حصر در عبودیت و بندگی خداوند است هیچ گونه بحثی نبوده و در آن شکی نیست اما در مورد قسمت دوم (حصر در استعانت پروردگار) در میان مسلمانان مخصوصاً در یکی دو قرن اخیر سوالاتی پیش آمده و اختلافی در مورد حقیقت معنی آن پیش آمده است. و آن این است که جماعتی از علمای متأخرین بر این آیه اشاره کرده و معتقدند حتی طلب کمک و یاری از دیگران به عنوان توسل نیز حرام و مخالف مفاد و دستور آیه ی مذکور است. البته به آن دسته از آیات و احادیثی که درباره ی مشرکات بیان شده نیز استناد می کنند مانند: این حدیث از پیامبر اسلام که فرمود: ((وَ إذ سَئَلتَ فَاسئل الله و إذا أستَعَنت فَاستَعِن بالله)). یعنی هر گاه چیزی طلبیدی از خداوند بطلب هر گاه کمکی خواستی از خداوند بخواه.اما گروهی دیگری از علمای یزرگ اسلام از سلف صالحین تا به امروز بوده و هستند که از آیه ی مذکور برای رد توسل استنباط نکرده و همچنین توسل را مخالف آیه ی مذکور نمی دانند و آنها معتقدند که معنی ((إیَّاکَ نَستَعین)) برای حصر در طلب تأثیرو ایجاد و خلق است چرا که تنها ذات اقدس الهی است که موثر و خالق و ایجاد کننده است، و برای این عقیده ی خود به آیات و روایات و عمل صحابه و تابعین و سلف و خلف صالحین استناد کرده اند که هر یک بیانگر صحت استنباط معینی است که آنها از آیه ی ((إیَّاکَ نَستَعین)) و سایر آیات و و روایات می کنند که نمونه هایی از آنها می پردازیم.