اشکال هشتم و جواب ان :

بعضی با استناد به ایه ی ((وَلاَ تَدعُ مِن دُونِ اللهِ)) ( یونس  101) ویا ایه هایی که کلمه ی (تدعوا) وامثال ان دارد، توسل به پیامبر و صالحین و اولیاء الله و درخواست کمک از غیر خدا در امورات مادی شرک اکبر می دانند.

در جواب ان ها باید گفت: کلمه ی ( تدعو) و امثال ان، طبق تفسیر های معتبر ، باید به عبادت معنی شود، نه خواندن و صدا کردن، چون اگر به خواندن و کمک خواستن معنی شود، باید هرگونه درخواست مادی و معنوی- طبق ظاهر ایه- شرک باشد، چون ایه هیچ گونه قید مادی و معنوی ندارد ، واین معنی هیچ کس از روزانه از شرک مصون نمی ماند پس اساساً در هستی و از روز نخست، موحدی وجود نداشته است؛ چرا که تمام انسانها  هر روزه برای بر اورد حاجات و نیاز های مختلف خود به وسایل مادی و غیر مادی روی می اورند. اما انسان مومن می داند که در توسلش به پزشک ، دارو و ... در امورات مادی و به انبیاء و صالحین در امورات مادی و غیر مادی، موثر واقعی و براورنده ی حقیقی حاجات حضرت حق تعالی است و بس؛ پس کسی که می گوید یا رسول الله صلی الله علیه وسلم،  حضرت محمد صلی الله علیه وسلم را موثر واقعی نمی داند بلکه ایشان را وسیله برای طلب خیر از درگاه باری تعالی و برای رفع نیازش می داند وبا این جمله قطعاً مشرک نمی شود.