توحید (1 )
((توحيد (۱ ))
حقيقت توحيد، عبارت است است از مجرد و يگانه دانستن ذات الهي از تمام چيزهايي كه مي بينيم و هر چه كه در فكر وخيال ما مي گنجد وتشبيه وتشريك را در ذات و صفات او تعالي نفي كردن. {يعني التو حيدافراد القدم عن الحدث يعني المتفرد بذاته عن شبه ذوات المخلوقين والمنزه بصفاته عن صفات المحدثين.} پس توحيد ، جدا دانستن قديم (واجب الوجود) از كليه اشياييكه خداوند انها را خلق كرده است (ممكنات الوجود).
همچنين فرق و جدا دانستن ذات و صفات خداوند از ذات و صفات مخلو قين ، يعني او تعالي در تمام صفات فعلي و ذاتي خويش بي زوال است . واسمي از اسماء او يا صفتي از صفات او حادث نشده و نخواهد شد. پس عقيده به نبوت احديت در ذات و وحدانيت در صفات او تعالي بر هر بنده اي واجب است وضد ان كه نعدد است ، بر او تعالي غير ممكن است و عقيده بر ان كفر و معصيت مي باشد.
تو حيد به معناي يگانه پرستي و اعتقاد به خداي يگانه ، اولين و اخرين درس همه انبياء بوده است،توحيد درجات و مراتبي دارد وهمينطور شرك نيز كه مقابل توحيد است ،داراي مراتب و درجاتي است. تا انسان مراتب توحيد را طي نكند ، موحد واقعي نيست.
مراتب توحيد
توحيد داراي دو بخش است: 1-توحيد نظري 2-توحيد عملي.