وقوف قلبي

 

 در وقوف قلبي، تمام حواس و ادراكات خود را كاملا در قلب متمركز كرده تا فكر و ذكر خلايق و ما سواي حق بكلي از قلب محو و نابود گردد. آنگاه قلب را متوجّه حق سبحانه و تعالي مي نماييم، طوري كه فناي قلبي حاصل شود. بنابر اين وقوف قلبي يعني حضور دائمي به الله جل و اعلي بطوري كه هيچ گونه بي وجهي و خطوري ديگر در دل جلوه نكند. (پيوسته حاضر بودن مع الله به وصف محبت و تعظيم، همراه با خضوع و خشوع) و انتظار فيض از ذات مطلق خداوند و فنا و واصل شدن به او تعالي.

هيچ كس را تا نگردد او فنا       نيست ره در بارگاه كبريا.

سالك، پس از فناي قلبي در تجليات افعال خداوندي، داخل مي شود، يعني افعال خود و افعال تمام مخلوقات از نظرش پوشيده و ناپديد مي گردد، مگر فعل فاعل حقيقي (الله) كه در نظرش جلوه مي كند.