مراقبه دایره حقيقت كعبه الله

 

مراقبه چهاردهم، مراقبه دايره حقيقت كعبه است، به اين نيت كه: «فيض مي آيد از ذات بحت كه مسجود جميع ممكنات و منشأ حقيقت كعبه معظمه است، بر هيئت وحداني من».

در اينجا عظمت و كبريايي حضرت حق سبحانه مشهود مي شود و هيئتي عظيم بر باطن سالك غلبه مي نمايد و چون فنا و بقاء به اين مرتبه فنا و بقاء به اين مرتبه عظيم الشأن حاصل شود، سالك خود را متصف به آن شأن مي يابد و توجه ممكنات را به جانب خود مي داند.

حقيقت كعبه عبارت است از ظهور سر اوقات و عظمت و كبريايي حضرت حق سبحانه و آن را به نور صرف تعبير نموده اند، كه منشأ تجليات ذاتيه همان نور صرف است و تجلي بي توسط او صورت نبندد و همان نور در حقيقت مسجود خلايق است. صورت كعبه همين صورت ظاهري نيست. چه اگر فرضاً همين سنگ و كلوخ هم در ميان نباشد كعبه كعبه است و مسجود اليه خلايق. امريست مبطن كه از حيطه حس و خيال بيرون است. گويا نمونه اي از عالم بيچون دارد و نشانه اي از بي مشبهي و بي نمونه اي.