(( رثای مرحوم شیخ کامل نقشبندی رحمت الله علیه ))

 

چرا ماتم سرا شد محفل ما               

                                     چرا غمخانه گردید این دل ما؟

برای چیست این افغان وزاری            

                                    برای کیست ختم و سوگواری

جهان داند چه حاجت با بیان است    

                                           که دَینش بر عموم ما عیان است

چراغ  روشن این سرزمین بود             

                                        بدلها شادی وشور افرین بود

 کلامش جمله دلها را شِفا بود            

                                           وجودش جمله ایمان و وفا بود

صفابخش قلوب خسته حالان                

                                        امید شادی ماتم خیالان

فروزان ماه دین مصطفا بود                 

                                    یگانه یادگار شه ضیا بود

بَری از بوستان سهروردی                     

                                    گلی از گلستان نقشبندی

ز نور علم و ورعِ تام، کامل               

                                به فضل وزهد کامل، نام، کامل

چه گویم از صفات بیشمارش             

                                      هزاران رحمت حق بر مزارش

چو پایان دید وقت زندگانی                  

                                  سفر بنمود از دنیای فانی

که در خُلد برین دید آشیان را                 

                                       اجابت کرد بانگ قدسیانرا

وداع از اهلِ بیت و آشنا کرد              

                                    چو لاله داغ دل را زان ما کرد

خداوندا! بقرآن ومحمّد(ص)             

                                به صدیق وبه آن فاروق با مجد

بذی النّورین، آن دریای گوهر            

                                   به آن شیر خدا، کرّار حیدر

بعبد القادر آن شهباز عرفان          

                                  بشاه نقشبند آن قطب دوران

بصدق رهبران نقشبندی                     

                                    بذکر بستگان نقشبندی

روان شیخ را خشنود فرما               

                                    مقامش عالی ومحمود فرما

ز اجرش جمله را ماجور گردان           

                                           دل ما را به دین معمور گردان

ذبیحی این مقامت نیست خاموش           

                                           مکن پند مشایخ را فراموش

((شعر از کتاب قطراتی از ژاله های لاله خزر نویسنده حضرت سید عثمان ذبیحی قدس الله سره الشریف و حفظه الله تعالی ))